Wanneer de eerste fundamenten van de astrologie gelegd zijn ligt in de nevelen van de historie. Dat het lang geleden is is een feit hetgeen blijkt uit allerhande inscripties over de hele wereld op aardewerk, kleiplaten en wat al niet meer. De grote bouwwerken zoals de pyramides in Egypte blijken vol te zitten met symboliek en verwijzingen naar astronomie en astrologie, evenzo Stonehenge en andere steencirkels over de hele wereld. Zelfs de mysterieuze rijen van stenen in Carnac, waar men aanvankelijk geen raad mee wist, blijken te wijzen naar de Saros-cyclus, de reeksen van eclipsen en de maansknopen.
Astrologie bleek, zoals het verleden laat zien, vooral ondersteunend te zijn geweest voor koningen en andere hooggeplaatsten. Een van de oudste overgebleven teksten is die van de astroloog Cladius Ptolomeus, die de "bijbel" van de astrologie schreef: de "Tetrabiblos".
Nadat de astrologie in de duistere middeleeuwen verguisd werd, zien we met Galileo (1564-1642) een duidelijke opleving. Copernicus, Kepler en Newton zijn andere bekende mensen die zich met astrologie bezig hielden.
Toch waren het nog steeds astrologen die werkten in een zeer beperkte kring. De expansie onder de mensen begon ergens rond 1900. Uiteraard ondersteund door de ontdekking van de nieuwe planeten zoals Uranus etc.
Het verschijnen van tal van publicatie's zien we daarna komen. Libra 1913, Else Parker en Gorter in 1934, Bunge 1949, om enkele astrologen te noemen waarvan ik de datum bij de hand heb. Andere namen zijn bijvoorbeeld Ram, Freiherr Von Klöcker, Johannes Velov en vele anderen die een bijdrage leverden aan de opleving van de astrologie.
Daarna bleef het lange tijd rommelig. Vele astrologen probeerden een systeem te ontdekken om de horoscoop aan te pakken. Het was in mijn ogen George Bode die in 1982 met het verschijnen van "Perspectief en Niveau van de Horoscoop" een duidelijke structurele aanpak aanreikte. Naar mijn inzien de enigst juiste, omdat ook de Zwarte Lichten, Zwarte Maan etc., hierin meegenomen zijn.
